Lanzarote 2004               

                                                                                                Terug naar homepage
We droomden er al een poosje van er eindelijk eens onder ons 2-tjes van onder te muizen…De periode dat de kids naar hun jaarlijks zomerkamp zijn was dan ook het moment bij uitstek! Niet dat we het de schatten niet gunnen, maar even ''quality time' voor ons alleen is af en toe een must. Twee weken voor het vertrek van de kinderen viel ons oog op een buitenkansje, het vulkanische eiland, Lanzarote in de Atlantische Oceaan, zou een week lang ‘ons plekje’ worden. We boekten via D-Reizen in Roosendaal, waar we overigens zeer vriendelijk werden geholpen. Onze voorkeur, hoewel het allemaal niet zo veel uitmaakte, ging uit naar Hotel ‘El Trébol’  bij de Playa de las Cucharas aan de Costa Teguise, waar we een appartementje reserveerden op basis van half pension.

Donderdag 22-07-2004

Op 22 juli was het dan zo ver! We moesten om 4 u in Schiphol zijn, ja inderdaad, nog voor dag en dauw. Met kleine oogjes van toch even te weinig slapen zijn we om 1.30 u de auto ingestapt en vertrokken richting Schiphol (150 km enkel, ongeveer 2 uur rijden). Op dat onwezenlijke vroege uur is het heerlijk rijden, zo goed als geen verkeer, dus geen files en gedoe. Zoals verwacht bereikten we de luchthaven ruim op tijd zodat we bij de eersten waren om te kunnen inchecken. M’n liefje maakte van die gelegenheid gretig gebruik om te vragen naar, wat ze dacht dat voor haar de meest aantrekkelijkste zitplaats in het vliegtuig te zullen zijn, nl. naast het gangpad, want ze wandelt tijdens de vlucht graag af en toe wat rond. Waar die lieve schat echter geen rekening mee had gehouden was, dat ons vliegtuig van het type Boeing 737, slecht over 2 rijen zitplaatsen beschikt. Onze verbazing was dan ook groot toen bleek dat onze zitjes gescheiden waren door het gangpad! Op onze eerste reis onder ons tweetjes werden we al meteen in het vliegtuig van elkaar gescheiden. Maar we zaten wel allebei naast het gangpad!
Na een korte vertraging kreeg ons vliegtuig, vlucht HV2187 van Transavia Airlines, de toestemming om op te stijgen en zette koers naar zonnigere oorden. Dat hoopten we althans. Vier uur later raakte het vliegtuig vrij hard en daverend de tarmac. Eerlijk, de luchthaven van Arrecife beschikt niet over een uitermate lange landingsbaan. Net voor het landen vreesde ik voor het ergste. De luchthaven ligt vlakbij de oceaan waardoor je de indruk krijgt net voor het aanvliegen eerst een duik in het schuimende water te zullen maken.
Vrij snel na landing konden we onze bagage weer bij elkaar zoeken en werden we opgewacht door een vriendelijke en behulpzame hostess, die ons meteen aanduidde welke bus ons naar onze vakantiebestemming zou gaan brengen. 
Mijn eerste indruk van het eiland was niet zo geweldig. De lucht was eerder grijs en er stond een stevige wind. Wat ik het eerste moment nog erger vond, was de enigszins troosteloze aanblik van de omgeving en de temperatuur die naar mijn gevoel lager lag dan in België. Hier moet ik nu wel even heel erg om lachen!
Een autocar, die schijnbaar ooit betere tijden had gekend, bracht ons, steeds weer zwalpende naar links over de witte lijn, als bij wonder veilig tot ‘El Trébol’. Of het nu aan de chauffeur lag of aan de stuurinrichting, die vraag zal voor altijd onbeantwoord blijven.

We wisten wél dat we afgezet werden bij ons hotel… maar we zagen nergens een hotel! Na vraag aan de chauffeur bleek dat de opening die leek op een amusementspark, de ingang van El Trébol bleek te zijn… Aan de receptie was eerst niemand… na even wachten kwam er iemand aangeslenterd…Porters bleken er niet te zijn, dus…
Enkele minuten en tientallen meters zeulen met onze logge bagage later, openden we blij verrast de deur van ons vertrek. Dit hadden we niet verwacht! Een knus appartement met ruim balkon lachte ons lieflijk toe. Dit zou voor een hele week ons nestje zijn!

Moe, maar toch weer even opgeladen na een korte verfrissing, gingen we meteen op verkenning in de buurt, en hoe kan het ook anders, op zoek naar een frisse pint en een heerlijk hapje. Het leuke aan een reis naar het zuiden is uiteraard het uurverschil. Meteen na aankomst mochten we onze horloges een uur terug draaien, wat maakt dat we al even na 12 u op een gezellig terrasje gezeten achter een min of meer koele serveza lekkers bestelden (een tortilla en een sla met tonijn), om de grote honger voor even te stillen. Onze vakantie kon dan echt beginnen!

Voldaan en na een eerste korte wandeling langs het strand, keerden we terug richting hotel om ons neer te vleien aan de rand van het toch wel enorme en mooie zwembad. (enkele dagen later bleek dat het zwembad nog enkele verdoken delen had die wij nog niet opmerkten deze eerst dag) Ondanks gejoel van uitgelaten jeugd in en rond het water viel ik voor even in een diepe slaap. Ik moet wel moe zijn geweest, want de ligbedden van ons hotel hadden geen matrasjes waardoor we genoodzaakt waren onze badhanddoek neer te leggen op het beenharde plastic. Schaduw was er nagenoeg niet. Niet één parasol te vinden in heel het domein. Bij navraag bleek dat ze er ooit wel waren maar echter niet bestand tegen de hevige wind die bijna constant voor een zekere ‘afkoeling’ zorgt op het eiland.

Na het uitpakken van onze spullen, en een korte verpozing met een frisse pint op ons balkon, bezochten we voor het eerst het restaurant waar we de volgende dagen volgens ons ‘regime’ de avondmalen zouden gebruiken. Doodzonde, maar wat alweer is gebleken, is dat er in de toeristische hotels zo goed als geen lokale gerechten worden geserveerd. Worst, bacon, bonen en friet in overvloed dus. Gelukkig voor de vegetariërs onder ons was er voldoende rauwkost. En dit moet wel even gezegd worden, er was alle dagen ruime keuze aan een assortiment overheerlijk ijs. We hebben ons (en ik eet anders zelden of nooit ijs) alle dagen overdadig tegoed gedaan aan bergen ijs, tot het schaamrood ons op de wangen stond. Verder wil ik er niet te veel over uitweiden, maar met het eten was naar onze maatstaven maar armzalig gesteld. Wel voorzien op grote eters, maar niet op fijnproevers zoals wij. De Engelse en Duitse hotelgasten hadden het duidelijk naar hun zin. Met onwaarschijnlijke bergen voedsel op hun bord waggelden de buiken door het restaurant. Een bont allegaartje gekleed in Nike of Addidas trainer in de onmogelijkste kleurencombinaties schuifelend op badslippers. Korte rokjes hangend onder een buik (dikwijls nog met navelpiercing, moest het toch niet genoeg opvallen) met moeite de billen bedekkend. Rood verbrande ruggen en schouders waarvan je de pijn al kan voelen bij een schuchtere aanblik. Ik kon een schampere lach soms maar met moeite bedwingen. Oh wat voelde ik me een week lang toch zo slank.
Onze eerste avond op Lanzarote sloten we af met een heerlijke wandeling langs de kleurige winkeltjes, en de promenade. We streken nog even neer, gelokt door heerlijke Spaanse ritmes, op een gezellig terrasje, met zicht op de oceaan. Moe maar tevreden vielen we die eerste nacht vrijwel meteen in slaap.
Wat we toen niet wisten was dat de temperatuur die we de eerste dag hadden normaal was voor de tijd van het jaar en dat het kwik de komende dagen heel sterk ging stijgen. Dit werd meteen duidelijk de volgende ochtend. De zon scheen volop en er was geen wolkje meer te bespeuren. De droge Afrikaanse wind (calida ???) voerde constant hete lucht aan en deed het kwik gauw stijgen tot boven de 35°.
                                                                                                                Terug naar boven
vrijdag 23-07-2004
De eerste ochtend bleven we, na het ontbijtbuffet, rustig rondhangen in de buurt van ons terrasje om zo ook rustig te kunnen wennen aan de hoge temperatuur, die ons de rest van ons verblijf gezelschap zou gaan houden. De gids van Lanzarote bestuderen, wat lezen in een goed boek en genieten van elkaar.
Het ontbijt bestond uit een assortiment van broodjes, bruin of wit, met maan- of sesamzaadjes, gekookte eitjes, roereitjes, bacon, spek, worst, bonen, kaas, jam. Verder had je de keuze uit verschillende soorten synthetisch fruitsap. Met een beetje geluk was de voorraad tijdig aangevuld, anders had je pech, en … een glas slootjes water.

’s Namiddags werden we opgewacht door onze hostess, Anneke Bosma, die ons iets meer vertelde over de bezienswaardigheden van de streek. Ze wist ons ook te vertellen dat het op dat ogenblik zeldzaam heet was en dat heel Spanje zuchtte onder een hittegolf. Wij prezen ons gelukkig dat er nog steeds wind stond op het eiland, al was het dan een hete wind.
Wij besloten onder ons 2 een autootje te huren om op eigen houtje het eiland te gaan verkennen.
We  lieten ons overhalen om een daguitstap te boeken om op dinsdag met de ‘Blue Delfin’, een ‘Glass bottom Catamaran with 32 submarine windows’ naar het buureiland Fuerteventura. Nu, echt overhalen is misschien iets overdreven. Ik wilde dolgraag een tocht maken met een Catamaran, er werd een reis die tot mijn verbeelding sprak, aangeprezen in een folder. Je kon snorkelen, zwemmen in de oceaan, dolfijnen zien, rondtoeren met de jetski, en lekker eten en drinken aan boord. Wat zou je nu nog meer verlangen? Uiteindelijk bleek die reis slechts een halve dag te duren en het prijskaartje, 58 EUR pp, dat daar tegenover stond vond ik niet evenredig. Dus kozen we voor de dagtrip waarvan er ook in de folder stond “whales and dolphin safari”
when lucky.(44€)

Die avond maakten we nog een heerlijke lange wandeling via de kustlijn van de Playa  de Cucharas naar het gezellige winkelcentrum om nadien terug te kuieren langs de Punta de Tope.

                                                                     Terug naar boven
Zaterdag 24-07-2004

De zon was al zeer vroeg van de partij die ochtend. Het beloofde een zwoele dag te worden. ’s Middags trokken we naar het gezellige pleintje aan de promenade en genoten, in de schaduw van een parasol, van een heerlijke Gazpacho Andaluze en een ensalada mixte con atun.

Na een korte wandeling terug naar het hotel, zochten we een plaats onder een één van de weinige palmbomen aan het zwembad en maakten een verkoelende duik in het water.

Onze avondlijke wandeling bracht ons dit keer naar het gezellige ‘Plaza del Pueblo Marinero’.
We ploften uiteindelijk neer op het terras van ‘The Irish Fidler’. In de pub zorgden 2 vrouwen voor stemmige muziek en ambiance. Deze dames zorgden ervoor dat wij onze plaats buiten, ondanks de hitte, snel inruilden voor een tafeltje binnen, en met een glas ‘Guiness Large’ in de hand neurieden we de liedjes zachtjes mee.
Om middernacht stond het kwik nog op 31°! Dit zou zo blijven voor de volgende nachten. Gelet op het feit dat ons appartementje niet over airco beschikte, moet ik er niet bij vertellen dat we ’s nachts geen afkoeling hadden. (het was zweten geblazen! Vooral bij meer nachtelijke activiteit dan alleen maar slapen… gelukkig konden we de terrasdeur openschuiven en hadden we zo iets van tocht met het badkamerraampje open!)

                                                                Terug naar boven
Zondag 2 5-07-2004
Yes! Zalige zuiderse zonnetje, zwoele Afrikaanse wind! Eerst een huurwagen met airco vastleggen voor maandag, aan 31,85 EUR per dag incl. verzekering. En dan een dagje lekker languit aan het zwembad. En ’s avonds een wandeling naar de Plaza del Pueblo Marinero, genieten van een lekkere koele pint (hoewel… koel?) op het terras van een gezellige English pub waarvan de naam me nu maar niet te binnen wil springen. Vrij snel waren alle terrasjes vol en hele stromen toeristen van allerlei kleurige (in alle stadia van verbrand zijn…) pluimage kuierden voorbij.
Die nacht stond het kwik nog op 32°. Zelfs een laken was te warm.
                                
Maandag 26-07-2004
Na een stevig ontbijt, trokken we richting verhuurkantoor om ons autootje in ontvangst te nemen, waarna we om 9.30 u aan onze tocht begonnen. Het beloofde weer een hete dag te zullen worden. Gelukkig hadden we nu wel airco en ze werkte! We besloten eerst de noordelijke kant van het eiland te verkennen. Vanuit Playa de las Cucharas reden we richting Tahiche waar de Fundaciòn César Manrique zich bevindt. Dit was de vroegere woning van de beroemde schilder César Manrique, en werd in 1992 opengesteld voor het publiek. Je kan er de talrijke werken, schilderijen, schetsen en sculpturen bewonderen (dat bewonderen hebben we overgeslagen bij gebrek aan tijd en omwille van de inkom: 8€ p/p). Het huis werd gebouwd op de lavastroom van na de eruptie van 1730-1736 en de kamers bevinden zich in de grotten.

 

Via Nazaret vervolgden we onze weg naar het noorden, door Los Valles met z’n terrasakkers tegen de bergflank en verder via het Parque Eolico (windmolenpark).

                                                                                                     
Terug naar boven

We reden verder, Ermita de Las Nieves, wat vroeger een bekend bedevaartsoord was, links van ons latend. Na enkele haarspeldbochten, reden we door Haria. Vanuit de Mirador de Haria heb je overigens een schitterend uitzicht op het dorpje Tabayesco.

De weg voerde ons verder via Miguez  en Guinate naar de niet te missen Mirador del Rio. Hier genoten we van een prachtig panorama op het eiland Graciosa en de onbewonde eilandjes Alegranza en Montana Clara.


Daarna volgden we de weg langs Jameos de Arriba terug richting zuiden tot in Arrieta, een vissersdorpje aan de halfcirkelvormige lavabaai waar een paar uitstekende visrestaurantjes zijn. Dit laatste had onze aandacht getrokken, en zodoende genoten we hier, met uitzicht op de baai, van een heerlijke lunch, met sopa de marisco, gevolgd door gegrilde tonijn. In een minimum van tijd zat het restaurantje vol met Spaanse gasten (!), wat een goed teken is.

                                                                                                        Terug naar boven
Onze auto, die we bij gebrek aan schaduw, in de zon hadden achtergelaten, was na deze korte pauze omgetoverd in een zweethut. De airco op volle toeren moest zorgen voor de nodige koelte. Na de middag was de temperatuur bijna niet te harden. Even stoppen en uitstappen om een foto te nemen? Nee, bedankt! Vanuit Arrieta reden we verder om het zuidelijk deel van het eiland te exploreren. Via Mala en Guatiza terug naar Tahiche, van waar we richting San Bartolomé volgden. Door de schaarse wegaanduidingen - wat zijn wij verwend op dit gebied -  was het hier en daar een beetje zoeken. Het gekende Monumento al Campesino, waar wij niet direct behoefte aan hadden om het te zien, konden we op geen enkele manier links van ons laten liggen. We moesten er hoe dan ook langs, willen of niet.

Onze weg bracht ons langs “El Grifo” Museo del Vino naar Masdache om even verderop rechtsaf te slaan richting Mancha Blanca. Links en rechts van ons niets dan lavavelden. Enkele kilometers later en na even zoeken reden we door Parque Nacional de Timanfaya.


Brachten een kort bezoek aan het Centro de Visitantes. De montañas del Fuego zijn we niet gaan bezoeken. De inkomprijs, 8 EUR p/p vonden we er net iets over zijn. 

We reden verder naar El Golfo waar we genoten van prachtige zichten en een nooit eerder gevoelde warme wind verhitte ons verder. 

Vanaf Los Hervideros wilden verder rijden richting Playa Blanca, maar enkele kilometers verder moesten we op onze stappen terugkeren. Jammer, maar de weg was onderbroken. We konden niet anders dan een stukje richting Yaiza rijden en met een omweg maar wel via de indrukwekkende Salinas de Janubio door te trekken naar  Playa Blanca. Totaal afgemat en overhit zijn we daar na een hele korte wandeling de eerste de beste winkel binnen gestormd om ons opnieuw van verfrissend bronwater te voorzien. Verder hadden we er niets verloren. Deze toch wel in trek zijnde kustplaats viel ons danig tegen. Het was ondertussen al 17.30 en de gedachte aan een frisse douche deed ons besloten om niet langer te blijven rondhangen maar liever stilaan terug richting Costa Teguise te rijden, via Yaiza, Uga, Macher, Tias, de ring rond Arrecife.
                                                                                               
Terug naar boven

Dinsdag 27-07-2004
We moesten vrij vroeg opstaan om de bus te halen die ons zou voeren naar Puerto del Carmen, waar we om 9 u aan boord gingen van de Blue Delfin. Het beloofde nogmaals een hete dag te worden. We waren heel goed voorbereid op een overdosis zon. Dit bleek al heel gauw geen overbodige luxe te zijn geweest. 

Na anderhalf uur varen legden we aan tegen de kade van Corralejo, van waaruit we een dik uur later werden afgehaald per bus, naar de witte stranden van O….. ???? Fuerteventura is vooral bekend om zijn eindeloze stranden, die tot 500 m breed kunnen zijn. 

Op gebied van zonnebaden, zwemmen en surfen kom je hier zeker aan je trekken. Na een erbarmelijke lunch wilden we niet veel tijd verliezen en zochten zo snel mogelijk het naaktstrand op, even voorbij het Riu Hotel (er zijn momenteel grote renovatiewerken aan de gang). Die middag genoten we van een heerlijke stoeipartij met de woeste golven van de oceaan. Er werd ons gewezen op de sterke stroming waardoor we best niet te ver de zee introkken. De Afrikaanse kust is slechts een 100 km verwijderd, en een uitstapje naar het andere continent zag ik niet meteen zitten. 


Na enkele uren zalig vertoeven aan het strand, reden we terug naar Corralejo om met de Bleu Delfin langs het eiland Lobos te varen en van daaruit koers te zetten richting Puerto del Carmen. Langs de kust van Lobos konden we even genieten van een onderzee spektakel. Maar helaas, de dolfijnen hebben ons niet vergezeld op de terugweg. 

De zee was veel te woelig. Hierdoor kregen enkele passagiers af te rekenen met zeeziekte, terwijl anderen dan weer genoten van een glaasje Sangria en Champagne. Moe maar voldaan bleven we die avond op ons terrasje bij kaarslicht genieten van de zwoele avond.

Woensdag 28-07-2004
Nog een heerlijke laatste dag genieten van zon en zwembad. En om deze fantastische week Lanzarote af te sluiten nog een terrasje op het Plaza del Pueblo Marinero.

                                                                                            Terug naar boven
Donderdag 29-07-2004
Om 6.30 u uit ons bed. We werden afgehaald om 7.50 u om naar de luchthaven van Arrecife te rijden. Om 10 u plaatselijke tijd stegen we op, terug naar Schiphol met een tussenlanding op Fuerteventura. Geweldig!! Door het open weer konden we genieten van een fantastisch uitzicht over de baai van Arrecife en de Costa Teguise alvorens met een grote bocht het eiland de rug toe te keren. Na het opstijgen in Fuerteventura hadden we het geluk nog een laatste blik te kunnen werpen op het prachtige strand waar we enkele dagen te voren een heerlijke namiddag hadden doorgemaakt.
Vanuit de lucht zagen we boven Portugal de enorme zwarte rookpluimen van de bosbranden die er woedden. Een half uurtje voor de landing zagen we de koeltorens van Doel, de windturbines aan de Oesterdam. We wisten dat we weldra weer thuis zouden zijn.

Home

   Was je ook in Lanzarote? Stuur gerust een reactie!